تو پا به دام زمستاني تو سر به دامن تابستان

چه سرد و سخت مي آزارند چه گرم و ساده مي آميزي ...

هرچي دويدم بهش نرسيدم ، هيچ وقت نفهميدم واحد اين مسير چه ساعتايي مي ياد ! گفتم فكر كردي مونده ي تو بودم ؟( نه اصلاً !! )

اصلاً حالا كه اين طوري كردي ديگه نه با اتوبوس مي رم نه تاكسي مي گيرم ! ... پياده روي هم تو يه صبح خنك پاييزي مي چسبه ها ، تا حالا بهش فكر كرديد ؟ با كلي كتاب متاب تو دستم باركشون ! مي رفتم و سعي مي كردم به تاكسي ها كه يكي يكي از كنارم رد مي شدند و بوق كه يعني بفرما توجهي نكنم . با ده دقيقه تأخير رسيدم سر كلاس و ديدم همه منتظر من اند ! استاد گفت شروع كنيم !!!

***

يك طرف شاهراه روشن نان ، يك طرف كوي مبهم ايمان

بر سر اين دوراهه تا انسان با غم نان و دين چه خواهد كرد ؟

مردمي "زنده باد" گو كه شدند

صبح فردا "درود" گوياني

شما هم به اين چيزا فكر مي كنيد ؟؟

***

نسل سوخته !

استاد داشت تعريف مي كرد كه تو سرشماري سال 75 دولت ايران يه دفعه به خودش اومد و ديد كه به طور ميانگين سالي دو ميليون نفر داره به جمعيت كشور اضافه مي شه و همين طور بگذره تا چند سال ديگه مي شه 100 ميليون نفر و از اون به بعد بود كه فرزند كمتر باعث زندگي بهتر شد ! در صورتي كه تا قبل از اون خانواده ي پرچمعيت داشتن يه نوع كلاس اجتماعي به حساب مي اومد! ولي حالا ببينيد دبستان ها داره خالي مي شه و در عوض فشار رو دانشگاس و... داشتم فكر مي كردم كه چقدر ما خوشبخت بوديم كه كلاسامون هميشه 30 نفر به بالا بود كه يكي از بچه ها گفت : پس ما چه مشكلاتي براي دولت ايجاد كرده ايم !

***

تو به ساحلي كه داني برسان كه مي تواني

من اگر گداي شهرم ، تو خداي كائناتي...

***

* شاعر اين ابيات جناب حسن دلبري هستند . ( اينم امانتداري ادبي !)