مي گفتن خدا بزرگه ... خدا مهربونه ... خدا گفته فلان انجام بده كه اين جوابشه ، فلان كار رو انجام نده كه اين عذابشه . مي دونستم خدا بزرگه ، شك نداشتم . ولي اين دونستن فرق مي كرد با دونستني كه خودم دركش كرده باشم .

گاهي به اين فكر مي كنم كه چرا خدا عذاب و ثوابي رو كه براي بعضي چيزا مشخص كرده به ما گفته ؟

بعد به خودم مي گم شايد به خاطر اينكه ماها قدرت درك اصل قضيه رو نداريم و دوست داريم ارزش كاري رو كه انجام مي ديم به طور محسوس بدونيم . اينكه گفته شده هركس فلان كار رو انجام بده به اندازه ي نعمتايي كه رو زمين وجود داره ثواب مي بره ، درسته، دنيا براي من كوچيك بزرگه ، وقتي بهم گفته مي شه كه به اندازه ي ستاره هاي آسمون و شن هاي روي زمين تو يه كاري ثواب وجود داره خب مسلمه كه سعي مي كنم اون كار رو انجام بدم ! چرا ؟ چون نفسم ضعيفه ! چون تا قبل از اون دليل اصلي رو فراموش مي كنم ! مي چسبم به جايزه اش !‌ مشكل همين جاست ، خدا مي دونسته كه منو ضعيف خلق كرده ( ما انسان را ضعيف آفريديم ... ) مي دونسته كه من نمي تونم درك كنم ، اومده براي من اين شكلي توضيح داده كه ترغيب بشم به انجام اون كار ، اما آيا خدا اينو نمي دونسته كه ممكنه اون پاداش چشم منو بيشتر ببنده ؟

باز مي گم و مي بينم كه چه آفريننده ي مهربوني دارم ، مي خواد هر جوري كه شده منو بكشونه به طرف " خوب " ها ، مي گه : حالا تو بيا ! دليلش رو فهميدي چه بهتر ، نفهميدي هم ضرر نمي كني ! بعد مي ياد مي گه : يك ساعت تفكر به اندازه ي هفتاد سال عبادت پاداش داره ! ... حالا اينجاس كه من مي فهمم چرا ؟ ( دقت كردي چي شد ؟ )

بعد مي يام مي شينم فكر مي كنم ، مي گم : خب ... حالا چرا خدا گفته مثلاً از كسي غيبت نكن ؟ دروغ نگو ؟ چرا گفته بد كسي رو نخواه ؟ حسود نباش ؟ و ...

فكر مي كنم ... فكر مي كنم و باز مي رسم به اينكه اول از همه به خودم ضرر مي رسه !

اولين دلي كه به درد مي ياد دل خودمه ! و بعد لبخند مي زنم كه ... چقدر لطيف !

اين چند وقت به هر چيزي كه تو اسلام اومده دقت مي كنم ، ته تهش مي رسم به اينكه همه اش به نفع خودمون حرف زده ! مي بينم خدا كه گفته اين دين كامل ترينه راسته .

حالا خوشحالم و افتخار مي كنم كه مسلمونم ولي ... افسوس مي خورم كه چه مسلمون سستي !!!