جوان چشمان کنجکاوش را به لبهای پیرمرد دوخته بود

پیرمرد می گفت : « عمریست به پایش نشسته ام . با گریه اش

 گریه کرده ام و با شادی اش لبخند زده ام . هر وقت ترانه ای تازه

 برایش می سرایم صدای آوازش را از لا به لای درختان باغ می شنوم

او هنوز هم با من است . گیسوان طلایی اش را جلوی چشمانم می بینم

وقتی که شکوفه های بهاری را بو می کشم ، احساس می کنم

اوست که به قلبم مشت می زند ...

من او را می بینم وقتی که نسیم صبح تابستان ، برگهای درختان را

به رقص در می آورد ...»

جوان همانطور به پیرمرد خیره شده بود که حالا چشمان چروکیده اش

پر از اشک شده و نفس اش جوان تر به نظر می رسید ...

پیرمرد می گفت و می گفت ... از عشق ... از امید ...

باد آمد . نگاه پیرمرد به در کلبه خیره ماند . برگ خشکیده ای به روی

زمین افتاد . پیرمرد بلند شد و گفت : « سلام ... دختر پاییز ! »

نوشته شده در پاییز ۸۳